دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۲۰
سنایی
با من ز دریچه ای مشبک دلکش
از لطف سخن گفت به هر معنی خوش
می تافت چنان جمال آن حوراوش
کز پنجرهٔ تنور نور آتش