دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۱۶
سنایی
شمعی که چو پروانه بود نزد تو کس
نتوان چو چراغ پیش تو داد نفس
با مشعلهٔ عشق تو با دست عسس
قندیل شب وصال تو زلف تو بس