دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۱۳
سنایی
ای چون هستی برده دل من به هوس
چون نیستیم غم فراق تو نه بس
گر چون هستی به دستت آرم زین پس
پنهان کنمت چو نیستی از همه کس