دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۱۲
سنایی
خواندیم گرسنه ما ز دل یار هوس
سیر از چو تویی بگو که یا رد شد پس
تو نعمت هر دو عالمی به نزد همه کس
قدر چو تویی گرسنه ای داند و بس