دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۸۶
سنایی
ای خورشیدی که نورت از روی امید
گفتم که به صدر ما نماند جاوید
ناگه به چه از باد اجل سرد شدی
گر سرد نگردد این نگارین خورشید