دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۷۷
سنایی
آنی که فدای تو روان می باید
پیش رخ تو نثار جان می باید
من هیچ ندانم که کرا مانی تو
ای دوست چنانی که چنان می باید