دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۵۳
سنایی
نقاش که بر نقش تو پرگار افگند
فرمود که تا سجده برندت یک چند
چون نقش تمام گشت ای سرو بلند
می خواند «وان یکاد» و می سوخت سپند