دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۳۰
سنایی
از دور مرا بدید لب خندان کرد
و آن روی چو مه به یاسمین پنهان کرد
آن جان جهان کرشمهٔ خوبان کرد
ور نه به قصب ماه نهان نتوان کرد