دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۱۵
سنایی
آن را شایی که باشم از عشق تو شاد
و آن را شایم که از منت ناید یاد
با این همه چشم زخم ای حورنژاد
در راه تو بنده با خود و بی خود باد