دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۸۷
سنایی
بس عابد را که سرو بالای تو کشت
بس زاهد را که قدر والای تو کشت
تو دیر زی ای بت ستمگر که مرا
دست ستم زمانه در پای تو کشت