دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۷۹
سنایی
چندان چشمم که در غم هجر گریست
هرگز گفتی گریستنت از پی چیست
من خود ز ستم هیچ نمی دانم گفت
کو با تو و خوی تو چو من خواهد زیست