دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۷۱
سنایی
شبها ز فراق تو دلم پر خونست
وز بی خوابی دو دیده بر گردونست
چون روز آید زبان حالم گوید
کای بر در بامداد حالست چونست