دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۵۴
سنایی
تا جان مرا بادهٔ مهرت سودست
جان و دلم از رنج غمت ناسودست
گر باده به گوهر اصل شادی بودست
پس چونکه ز بادهٔ تو رنج افزودست