دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۰
سنایی
اندوه تو دلشاد کند مرجان را
کفر تو دهد بار کمی ایمان را
دل راحت وصل تو مبیناد دمی
با درد تو گر طلب کند درمان را