دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲
سنایی
در دست منت همیشه دامن بادا
و آنجا که ترا پای سر من بادا
برگم نبود که کس ترا دارد دوست
ای دوست همه جهانت دشمن بادا