دیوان اشعار - قصاید و قطعات
شمارهٔ ۱۷۸
سنایی
شد دیدهٔ من سپید از وعدت
آخر چو نکو نکو نگه کردی
آخر بر مرثیهٔ پدر ما را
همچون ز بر درش سیه کردی