دیوان اشعار - قصاید و قطعات
شمارهٔ ۱۷۴
سنایی
سخا و سخن جان محض ست ایرا
که از خوب گویی و از خوشخویی
بماند همی زنده بی کالبد
ز من شعر نیک و ز تو نیکویی