آی واژه - سنایی - دیوان اشعار

چو خواهم کرد زرق و هزل و ریواس نخواهم نیز عاقل بود و فرناس

مرا چون نیست بر کس هیچ تفضیل چه خواهم کرد زهد و فضل عباس

بیاور طاس می بر دست من نه به جای چنگ بر زن طاس بر طاس

قرین و جنس من خمار و مطرب بسنده ست از همه اقران و اجناس

مرا باید خراباتی شناسد خطیب و قاضیم گو هیچ مشناس

می است الماس و گوهر شادمانی نگردد سفته گوهر جز به الماس

می و معشوق را بگزین به عالم جز این دیگر همه رزق است و ریواس

چه خواهم برد از دنیا به آخر دلی پر حسرت و یک جامه کرباس

چه گویید اندرین معنی که گفتم اجیبوا ما سالتم ایها الناس

رفیقا جام می بر یاد من خور که زیر آسیای غم شدم آس

دیوان اشعار - قصاید و قطعات