دیوان اشعار - قصاید و قطعات
شمارهٔ ۸۷
سنایی
چون شکرم در آب دو چشم و دلم فلک
در جام کینه خوشتر از آب و شکر کشید
گردون زبان عقل مرا قفل برفگند
و ایام چشم بخت مرا میل در کشید