دیوان اشعار - غزلیات
غزل شمارهٔ ۳۳۵
سنایی
صبر کم گشت و عشق روز افزون
کسیه بی سیم گشت و دل پرخون
می دهد درد می نهد منت
یار ما را عجب گرفت زبون
صنعتش سال و ماه عشوه و زرق
سخنش روز و شب فنون و فسون
پشت کوژ و تنم ضعیف شدست
پشت چون نون و دل چو نقطهٔ نون
عقل با عشق در نمی گنجد
زین دل خسته رخت برد برون
حالم اینست و حرص و عشقم پیش
راست گفتند ک «الجنون فنون»