آی واژه - سنایی - دیوان اشعار

ای وصل تو دستگیر مهجوران هجر تو فزود عبرت دوران

هنگام صبوح و تو چنین غافل حقا که نه ای بتا ز معذوران

گر فوت شود همی نماز از تو بندیش به دل بسوز رنجوران

برخیز و بیار آنچه زو گردد چون توبهٔ من خمار مخموران

فریاد ز دست آن گران جانان بی عافیه زاهدان و بی نوران

از طلعتها چو روی عفریتان از سبلتها چو نیش زنبوران

گویند بکوش تا به مستوری در شهر شوی چو ما ز مشهوران

نزدیکی ما طلب کن ای مسکین تا روز قضا نباشی از دوران

لا والله اگر من این کنم هرگز بیزارم از جزای ماجوران

معلوم شما نیست ز نادانی ای زمرهٔ زاهدان مغروران

آنجا که مصیر ما بود فردا بی رنج دهند مزد مزدوران

دیوان اشعار - غزلیات