جمشید و خورشید

امشب آرزو دارم خدمتی انجام دهم که در شأنِ تو باشد؛ هر فرمانی که به من بدهی، با تمام وجود و با کمال میل و افتخار آن را می‌پذیرم و اطاعت می‌کنم.

اگر روزی همانند پرتو خورشید که از آسمان می‌تابد، به درگاه تو بیایم و اگر تو درِ خانه را به روی من ببندی، من از راه پنجره (روزن) خود را به تو خواهم رساند.

من در میان جمع، همانند شمعی هستم که با سوختن، آب می‌شود و از بین می‌رود؛ شایسته است که برای این سوختن و فنا شدن، خاک ماتم بر سر بریزم.

اگر حتی پس از مرگ، شور و دردِ عشق تو همچنان در وجودم باقی باشد، فردای قیامت که همانند لاله از خاک قبر سر برمی‌آورم، همچنان با همان دردِ عشق بیدار خواهم شد.

من که ادعای عاشقی و هواداریِ خورشیدی بزرگ را کردم، ناگزیر باید مانند ذره‌ای غبار در نورِ او با تمام وجود در تکاپو و چرخش باشم تا لایقِ خدمت به او شوم.