جمشید و خورشید

شوقِ رسیدن به شرابِ معرفت مرا نیمه‌شب به سمتِ میخانه کشاند و بویِ خوشِ معشوق (گُل) سحرگاه مرا به صفِ گلزارِ وصل هدایت کرد.

صدایِ موسیقیِ روحانیِ رندان به گوشم رسید و مرا مجذوب کرد؛ این جذبه، مرا از محیطِ خشکِ صومعه بیرون کشید و به آستانه‌یِ میخانه (مقامِ رندی) برد.

پیرِ مرشدِ عشق، با وجودِ مستیِ من، مرا به حضور پذیرفت و هرآنچه از منیت و خودخواهی و وابستگی‌هایِ دنیوی در وجودم بود، یکجا از من ستاند.

ساقی (پیرِ طریق) از یک سو شرابِ نابِ معرفت را به من نوشاند، و در همان حال، مطرب (عواملِ کمالِ عشق) خرقه و دستارِ زهدِ ظاهری‌ام را از من گرفت.

عشق، مدتی مرا همچون گُلی در آتشِ رنج و تصفیه نهاد تا پخته شوم و در نهایت، لطافتِ وجودم (مانند آب) مرا به میانِ بازارِ رسوایی و آشکار شدنِ اسرار کشاند.

تا زمانی که کار با عقل و حسابگری پیش می‌رفت، عشق جایی برای حضور نداشت؛ اما به محض اینکه عشق به جانم وارد شد، عقل را که مانعِ شیدایی بود، از کار برکنار کرد.