جمشید و خورشید

ای خداوند، قدرت تو در پهنه دانش و شناختِ حقیقی، بسانِ شاهینی شکاری است که همه چیز را در چنگ دارد؛ در این میان، سیمرغ که نمادِ بالاترین مراتبِ خرد و دانایی است، با حیرت و چشم‌دوختن به عظمتِ تو، زمین‌گیر شده و از درکِ کنه ذاتِ تو ناتوان مانده است.

در پیشگاهِ جلال و بزرگیِ تو، صاحبانِ مراتبِ بلندِ معنوی و کسانی که ادعایِ پرواز در آسمانِ حقیقت دارند، توانِ اندیشیدن و قدرتِ تحلیلِ خود را از دست داده‌اند؛ چنان‌که گویی پرهایِ فکرشان ریخته و بال‌هایِ پروازشان در آتشِ جلالِ تو سوخته است.

آسمان‌ها از سرِ اشتیاق و عشق به تو، گردنِ خود را برافراشته‌اند و خاضعانه به تو می‌نگرند؛ و حتی آتشِ سوزان نیز، نشانِ بندگی و داغِ اطاعتِ تو را بر پیشانی دارد و با همین عشق و طاعت، وجودِ خود را در راهِ تو به آتش کشیده است.

لطف و رحمتِ تو در یک لحظه بهشتِ برین را می‌آفریند و قهر و خشمِ تو نیز در یک دم، آتشِ دوزخ را شعله‌ور می‌سازد؛ همه این‌ها تنها بازتابی از اراده‌یِ آنی و بی‌درنگِ توست.