دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۱۱
سلمان ساوجی
تا کی پی هر نگار مهوش، سلمان،
گردی چو سر زلف مشوش، سلمان؟
گر طلعت شاهد قناعت بینی
زلفش به کف آر و خوش فروکش سلمان