دیوان اشعار - رباعیات

این ابیات بازتاب‌دهنده‌ی حال و هوای عاشقی است که در برابر شکوه و حضور معشوق، وجود خود را خرد، آشفته و سرشار از اندوه می‌بیند. شاعر با بهره‌گیری از نمادهای طبیعت، وضعیتی از تواضع عمیق و شکنندگی درونی خویش را به تصویر می‌کشد و نشان می‌دهد که چگونه در برابر زیبایی و طراوتِ محیط، روح او به دلیل غمی جانکاه، حالتی کاملاً متفاوت و دردمندانه دارد.

این سروده بر تضاد میانِ طراوتِ ظاهریِ گل‌ها و غمی که در جانِ عاشق نهفته است، تأکید دارد؛ گویی شاعر می‌خواهد بگوید که اگرچه در ظاهر آرام است، اما درونش از آتشی سوزان و خونی که از جگرش برخاسته، انباشته شده است.