دیوان اشعار - رباعیات

این ابیات بیانگر کشمکش درونی انسان میان خواهش‌های نفسانی و اعتقادات معنوی است. شاعر با زبانی حاکی از ندامت، اعتراف می‌کند که در برابر وسوسه‌های دنیوی، گران‌بهاترین دارایی خود یعنی آرامش و ایمانش را از دست داده است.

فضای حاکم بر این سخن، فضایی از خسران و حیرت است؛ گویی شاعر در بازگشت از راهی که رفته، با دستانی خالی و قلبی شکسته، به تماشای فرصت‌های از دست‌رفته نشسته و ناپایداری لذت‌های دنیوی را در برابر ابدیت به تصویر می‌کشد.