دیوان اشعار - رباعیات

در این ابیات، شاعر به توصیف حالتی از اندوه عمیق و درونی می‌پردازد که پیوند ناگسستنی میان او و رنج‌هایش را به تصویر می‌کشد. اشک‌ها در اینجا تنها نشانه‌های ظاهری غم نیستند، بلکه تجسمی از درماندگی و هویتِ آمیخته با خونِ دلِ شاعرند.

در بخش دوم، شاعر با نگاهی پارادوکسیکال به موضوع می‌نگرد؛ با اینکه اشک از چشم جدا می‌شود، اما دلِ شاعر همچنان با آن همراه است، چرا که آن اشک، هم‌نشین و یارِ درونیِ اوست. این نشان‌دهنده آن است که انسان گاهی با رنج‌های خود الفتی دیرینه می‌یابد و از جدایی از آن‌ها گریزان است.