دیوان اشعار - رباعیات

این ابیات به نکوهش خودبینی و خودپسندی می‌پردازند. شاعر به زیبایی و جذابیت مخاطب اشاره کرده و معتقد است که دلبستگیِ بیش از حد به این زیبایی، همچون پرده‌ای مانع از درکِ حقیقت و فهمِ رنجِ دیگران می‌شود. در واقع، خودشیفتگی سدی است میانِ عاشق و معشوق که راهِ رسیدن به شناختِ حقیقی را سد می‌کند.

تمثیلِ «آینه» در این قطعه، نمادی از تمرکز بر «منِ خویشتن» است. شاعر بر این باور است که هرگاه انسان تنها به تماشای خود می‌نشیند، از دیدنِ جهان و دیگران باز می‌ماند. برای درکِ مقامِ عشق و ایثار، ضروری است که انسان از آینه‌یِ خودبینی فاصله بگیرد و نگاهش را فراتر از خودِ محدودش ببرد.