دیوان اشعار - رباعیات

این ابیات فضای یک مجلس عرفانی و عاشقانه را ترسیم می‌کنند که در آن مرزهای میان حقیقت و مجاز برداشته شده است. شاعر با بهره‌گیری از نمادهای میخانه، دلبر را در حالی به تصویر می‌کشد که از شراب عشق چنان بی‌خود شده که توان از کف داده است. این تصویر بیانگر وضعیتِ فنا یا ازخودبی‌خود شدنِ عارف در برابر جلوه‌ی جمال الهی است که در آن، عاشق چنان در معشوق مستغرق می‌شود که گویی خود نیز بخشی از این بزم آسمانی است.

لحن شعر حاکی از حیرت و شیدایی است و به مخاطب نشان می‌دهد که چگونه عشقِ حقیقی، تمامِ هوشیاریِ عقلانی را از میان می‌برد تا روح آدمی بتواند در دریای معنا غوطه‌ور شود. اینجا معشوق نه یک موجود زمینی معمولی، بلکه جلوه‌ای از حقیقت است که در دستِ مغان یا همان پیرانِ طریقت، به تماشایِ عاشقان درآمده است.