دیوان اشعار - رباعیات

این کلام، تصویری از بی‌ثباتی روزگار و ناپایداری تقدیر است که بر تمام ابعاد زندگی انسان سایه افکنده است. شاعر با نگاهی حکیمانه، تذکر می‌دهد که نباید به ظواهر قدرت و رفاه دنیا اعتماد کرد، چرا که زمانه بی‌رحم‌تر از آن است که بتوان به آن تکیه کرد.

مفهوم محوری، دعوت به هوشیاری و دوری از دلبستگی به خوشی‌های زودگذر دنیاست؛ زیرا هر آنچه از سوی چرخ گردون به انسان می‌رسد، اعتباری ندارد و ممکن است به سرعت به رنجی تازه بدل شود.