دیوان اشعار - رباعیات

درون‌مایه اصلی این ابیات، دعوت به خودشناسی به مثابه کلیدی برای خداشناسی است. شاعر با زبانی صریح و عرفانی، به رهرو راه حق گوشزد می‌کند که جستجوی خداوند در جهان بیرون و در فاصله‌های دور، بیهوده است، چرا که حقیقتِ هستیِ الهی در باطنِ خودِ انسان پنهان است.

این کلام، برداشتی از آموزه‌های اصیل عرفانی مبنی بر این است که انسان آینه تمام‌نمای صفات الهی است. بنابراین، بازگشت به خویشتن و زدودن غبارِ خودپرستی از آینه دل، یگانه راهی است که حجاب‌ها را کنار زده و پرده از رویِ حقیقتِ خدایِ همیشه حاضر برمی‌دارد.