دیوان اشعار - قطعات

درود بر تو ای کسی که از نظر شکوه و عظمت، همتای آصف (وزیر حضرت سلیمان) هستی و مقامی رفیع چون سیاره کیوان داری؛ آن‌قدر مشتاق دیدار تو بودم که آرزو داشتم گرد و غبارِ راهِ اسبِ تو را با مژگانِ چشمم پاک کنم.

روزگار چنان کرده بود که دیگر اشکی در چشمانم باقی نمانده بود، اما منتظر بودم تا تو برسی و با رسیدن تو، از شوق اشکی در چشمانم حلقه بزند تا بتوانم آن را نثارِ مقدمِ مبارکت کنم.

تو مانند خورشیدی هستی که به مغرب رفته بود و اکنون دوباره بازگشته است؛ ای کاش من نیز مانند سایه، همیشه همراه و همگامِ تو بودم.

من در حال حاضر از نظر جسمی ناتوان و بی‌قرارم؛ اگر توانایی و سلامتی داشتم، از شدت خوشحالیِ این دیدار، چنان پای‌کوبان و شادمان می‌شدم که به اوج آسمان‌ها می‌رسیدم.

قصد داشتم برای استقبال از تو بیایم اما درد پا مانع شد؛ اگر عقل و تدبیرم به کمکم می‌آمد، هرگز اجازه نمی‌دادم این دردِ پا مانعِ رسیدنِ من به تو شود.

درد پا دارم و از نظر اسباب و لوازم سفر نیز در مضیقه‌ام؛ اگر توانایی داشتم، این مسیر را حتی اگر شده با سر (با نهایت فداکاری) طی می‌کردم تا به دیدار تو برسم.

تمام سرزمین و مردم آن می‌گویند ای کاش سایه‌ی وجود تو همیشه بر سرِ ما مستدام بود تا ما بتوانیم در پناهِ بزرگی تو آسوده زندگی کنیم.