دیوان اشعار - قطعات

ای شاه حسین، تو سیمای لطف و رحمت خداوندی، مایه افتخار ملت و دین، سرچشمه خوی نیکو و جلوه‌گاه حقیقت در میان مردم هستی.

تو پادشاهی با چهره‌ای زیبا همچون خسرو پرویز و شکوهی همانند جمشید هستی که قلب و دستان بخشنده‌ات شامل حال تمام پیروان مذاهب و ادیان گوناگون می‌شود.

اگر بخواهیم دریای بی‌کران را با قلب بخشنده تو مقایسه کنیم، آن‌قدر تفاوت میانشان زیاد است که فاصله یک قطره تا دریا، بسیار کمتر از فاصله میان سخاوت تو تا دریاست.

عقل نیز در سنجش عظمت و رفعت تو حیران ماند و گفت که این بزرگی به اندازه‌ای است که نمی‌توان آن را با هیچ مقیاس زمینی یا نجومی سنجید.

ای پادشاهی که سایر پادشاهان برای بوسیدن خاک درگاه تو، با اشتیاق و عطش فراوان صف کشیده‌اند، گویی که برای رسیدن به این فیض، تشنه‌کامِ آب حیات هستند.

در مکتب فرمانروایان مقتدر، اطاعت از دستور تو یک واجب شرعی است و گردن نهادن به فرمان تو، نشانه و زینتِ گردنِ دین‌داران واقعی است.

وقتی نیزه تو به تن دشمن می‌خورد، آن را همچون حرف لام خمیده می‌کند و وقتی از سخاوت تو سخن به میان می‌آید، دل انسان‌های کریم از شرم بزرگواری تو همچون حرف نون خمیده و متواضع می‌شود.

به چرخ و فلک گفتم که برو و خاک درگاهش را با صورت جارو کن؛ چرخ انگشتش را به نشانه تعظیم و تایید به سوی چشم روشن خود برد تا نشان دهد که با تمام وجود پذیرای این فرمان است.

زر و طلا از ترسِ بخشندگی و سخاوت تو رنگ‌باخته و زرد شده است؛ اگر باور نداری، رنگ سکه‌های طلا را بنگر که از ترسِ اینکه دوباره بخشیده شوند، به رنگ زردی بیماری درآمده‌اند.

هر ماه، ماه در آسمان به شکل هلال درمی‌آید تا بلکه بتواند شباهتی به شکل نعل اسب پرشتاب تو پیدا کند.

سروری و بزرگی به واسطه تو زینت یافته است، چنان‌که چشم به واسطه نور بینا می‌شود؛ و سلطنت به واسطه تو روشن گشته، چنان‌که ماه به واسطه نور خورشید منور می‌شود.

ذهن و خیال من توان درک و ستایش تو را ندارد، چرا که ثنای تو همچون دریایی است که برای عقل آشکار است که در ظرف کوچک (چشم یا ذهن انسان) نمی‌گنجد.

تا زمانی که خورشید همچون سکه‌ای زرین در سپیده‌دم طلوع می‌کند و افق را به دریایی از نقره و نور تبدیل می‌سازد (پاینده باشی).

از آنجا که تاج تو با طلا و یاقوت آراسته است، امیدوارم پادشاهی و سرزمینت نیز به واسطه وجود گوهر وجود تو، همواره زینت‌یافته و باشکوه باقی بماند.