دیوان اشعار - قطعات

ای بزرگی که از شرافت و عظمتِ ستایشِ وجودِ تو، من لحظه‌به‌لحظه همانند خورشیدی که از امواجِ خروشانِ آسمان سر بر می‌آورد، درخشنده می‌شوم.

از آنجایی که تمامِ دانایان و اهلِ فضیلت از دریایِ جود و بخششِ تو بهره‌مند شدند، پس چرا من که دلی شکسته و ناتوان دارم، از درگاهِ تو بروم؟

یا حقِ مرا آن‌طور که شایسته است و پیش از این دیده‌ام که به دیگران عطا کرده‌ای، به من بده، یا راهِ پیشِ رو را به من نشان بده و بگو که پس از این به کجا بروم؟

همه کس از دستانِ بخشنده‌ی تو به خواسته‌ی خود می‌رسند؛ پس شایسته نیست که تو راضی شوی که من دستِ‌خالی و بدونِ رسیدن به مقصود، از نزدِ تو بروم.

شرایط و اقتضایِ این پذیرایی و این فضا چنین ایجاب می‌کند که با این همه بزرگواری، یکباره به سویِ مقصدی بازگردم (بخشِ ناقصِ بیت با توجه به سیاق کلام، به معنایِ ناگزیری از ترکِ مکان یا بازگشت است).