دیوان اشعار - قطعات

ای پادشاه! من از عمق اندیشه و فکر خود، پیوسته سخنان گران‌بها و نغزی را برای ستایش تو می‌چینم و عرضه می‌کنم.

هر زمان برای آراستن و تقدیم کردنِ ستایش‌نامه‌ام، از معدن ضمیر و اندیشه‌ام، واژگانی را بیرون می‌کشم که همچون یاقوت‌های درخشان، ارزشمند و زیبا هستند.

وقتی به وسعت و شکوهِ سرزمین و قلمرو تو می‌اندیشم، چگونه می‌توانم سخنی بگویم؟ چرا که اگر بخواهم شکوه تو را وصف کنم، ناچارم نقص‌ها و کاستی‌های قلمرو پادشاهان افسانه‌ای همچون جمشید و فریدون را بازگو کنم.

ای پادشاه، درد پا به من اجازه نداد که برای دستبوسی و حضور در درگاه مبارک تو، همچون سعادت و دولت به آنجا شرفیاب شوم.

اگر به درگاه تو دردسری ایجاد نکردم (و به حضورت نیامدم)، مرا ببخش؛ چرا که من خود گرفتار درد پا هستم، حال چگونه می‌توانم دردسر (مایه زحمت) هم باشم؟