دیوان اشعار - قطعات

ای کسی که بخشندگی‌ات سرتاسر جهان را فراگرفته است؛ همان‌گونه که نورِ خورشید بی‌دریغ بر آسمان‌ها و زمین می‌تابد، لطف و احسانِ تو نیز شامل حالِ همگان است.

آسمان آن‌چنان برای تو ارزش قائل است که خاکِ راهِ تو را همچون توتیایِ چشم (سرمه) برای خود واجب دانسته و آن را با اشتیاق به دیدگانش می‌کشد و این تکلیفِ خود را به بهترین نحو انجام می‌دهد.

درخواستِ من برای شرحِ وضعیت و یاری‌خواهی، طول و درازایِ زیادی پیدا کرده و من از این حاشیه‌پردازی دوری می‌کنم، چرا که مشکلِ من ساده و مختصر است و نیازی به این همه پیچیدگی در گفتار نیست.

از تو درخواست دارم که چنان کمکی به من کنی که پس از تأمین هزینه‌هایِ زندگی و پرداختِ بدهی‌هایم، چیزی باقی بماند تا دیگر مجبور نباشم دوباره دستِ نیاز به سوی کسی دراز کنم.