دیوان اشعار - قطعات

آن کسی که از روی تکبر و خودپسندی، فاصله خود را با خورشید (که همچون تاجی بر سر آسمان است) تنها یک وجب می‌دید و خود را چنان بلندمرتبه و بزرگ می‌انگاشت که گویی به افلاک رسیده است.

و آن کسی که با گستاخی و لاف‌زنی خود را دلاور و شیر میدان نبرد می‌نامید، مشیت الهی و تقدیر (دولت)، او را به ذلت، خفت و کوری کشاند.

همان تکیه‌گاهی که پشت‌گرمی و قوتِ او بود، مایه شکستن کمرش شد و آن چیزی که مایه روشنایی و عزیزترینِ او (نور چشمش) بود، باعث نابینایی و حسرتش گشت.

تا بدانی که در برابر سرنوشت و بخت و اقبال، زور بازو و ادعای مردانگی و قدرت جسمانی هیچ کارساز نیست و انسان با این ابزارها به تنهایی به سعادت نمی‌رسد.