دیوان اشعار - قطعات

ای کسی که همچون شمعی در میان جمع می‌درخشی و چراغِ فروزانِ بزرگان و پادشاهان هستی، تا چه زمانی می‌خواهی مرا همچون پروانه‌ای که گردِ شعله می‌سوزد، در آتشِ عشق و دوری گرفتار کنی؟

وجودِ شما سراسر لطف و محبت است و همچون دریایی از بخشش هستید، پس چرا به من وعده‌هایی می‌دهید که مانند سراب، فریبنده و دست‌نیافتنی است؟

من هیچ گناه و خطایی مرتکب نشده‌ام؛ پس چه دلیلی دارد که این‌همه رنج و شکنجه را به من تحمیل می‌کنید؟

من که از شدت انتظار و بی‌تابی، مانند بیماری تب‌دار شده‌ام و جگرم از این تبِ سوزان در حال سوختن است، از شما تقاضا دارم که با جرعه‌ای توجه و نگاه، آبی بر آتشِ درونم بریزید.

من حتی به یک جرعه از عنایت و تربیتِ شما قانع و راضی هستم؛ و اگر همین هم برایتان مقدور نیست، دست‌کم با کلامی یا پاسخی مرا از این سکوتِ مرگبار نجات دهید.