دیوان اشعار - قطعات

ای وزیری که حتی آسمان و گردش روزگار همچون بنده‌ای فرمان‌بردار در آستانه درگاه تو ایستاده است؛ آیا برای خودِ آسمان دروازه و پناهگاهی بهتر از درگاه تو وجود دارد؟

عقل و خردِ من وقتی روشناییِ اندیشه و درایتِ تو را مشاهده کرد، به من گفت که آیا صبحگاه و آغازِ مبارک‌تر و فرخنده‌تری از این لحظه (که به تو می‌اندیشم) وجود دارد؟

صورت فلکی «توأمان» (جوزا) نیز همچون غلامانِ تو، آماده خدمت هستند و کمر بندگی بسته اند؛ پس شایسته است که کمری بهتر از این خدمت، بر میان نداشته باشند.

ذهن و ضمیرِ خلاق من می‌خواست دست‌های بخشنده و کارهای تو را به جلوه درآورد و توصیف کند، اما دریافت که برای این کارِ بزرگ، به کلام و بیانی قوی‌تر و زیباتر نیاز دارد.

ای صاحبِ من، ای کسی که ذهنی تیزبین و اراده‌ای خدایی داری؛ برای من که دعاگوی تو هستم، باید ارزش و جایگاه والاتری در نظر بگیری.