دیوان اشعار - قطعات

ای پادشاه، وزیرانی که خود را امین و نزدیک به شما می‌دانند، بدون هیچ دلیل منطقی و موجهی، مرا مدام به دنبال خود می‌کشانند و از پرداخت حقم طفره می‌روند.

آن‌ها تصمیم گرفته بودند که حقوقِ ناچیزِ مرا امسال پرداخت نکنند و متأسفانه تا این لحظه نیز همچنان بر همین تصمیمِ ناعادلانه باقی مانده‌اند.

تمام امید و چشم‌داشتی که به کرم و بخشش تو بسته بودم، آن‌ها با مانع‌تراشی پاره کردند و شب و روزِ خود را صرفِ جلوگیری از رسیدنِ آن به من کرده‌اند.

نه در نظرِ مردم و نه در پیشگاه خدا پسندیده نیست که آنچه را پادشاه به عنوان بخشش به دعاگوی خود عطا می‌کند، دیگران به زور یا با مانع‌تراشی پس بگیرند.

از آنجا که دستور و قانونِ پرداختِ این مقرری را شخصِ پادشاه نهاده است، وزیران حق ندارند که چنین رسمی را لغو کرده یا مانع اجرای آن شوند.

پرداختِ حقوق من منوط به صدورِ فرمان و پروانه‌ی عالیِ پادشاه است؛ تا وقتی که آن‌ها (کارگزاران) این دستور را به جریان نیندازند، حتی یک جو از این پول به دست من نخواهد رسید.

حقوقِ من درست مانند آبی است که در مسیرِ جریان، سدی برایش ایجاد شده و در راه مانده است؛ دستور بده تا این مانع را بردارند و آن را جاری کنند.

خداوند تو را در سایه دولت و سلطنت تا ابد پاینده بدارد، آن‌چنان‌که خودِ این دولت و شکوهِ شاهی نیز تا پایان روزگار برقرار بماند.