دیوان اشعار - قطعات

ای کسی که در مقامِ بخشندگی، طبعِ تو چنان دریایی است که اگر ابر، این نمادِ همیشگی سخاوت، بخواهد ادعای بخشندگی کند، در برابرِ تو بی‌آبرو و شرمسار خواهد بود.

اسبِ اراده و عزمِ تو به هر میدانِ نبردی که وارد شود، گویی کلِ زمین در برابرِ آن همچون گویی کوچک در رکابِ اسبت قرار می‌گیرد و با حرکتِ آن به حرکت در می‌آید.

اگر اراده‌ی والای تو به جهانِ آخرت یا کارهای ماندگار توجه کند، چنان برکتی در پی خواهد داشت که حتی گیاهانِ عادی باغ نیز به درختِ شمشادِ گران‌بها و بلند تبدیل می‌شوند.

و اگر تو سیاره‌ی زحل (کیوان) را که در ادبِ کهن به غلامِ سیاه و تیره تشبیه می‌شد، به دربانی بپذیری، آن سیاره از این افتخار، برای همیشه شاد و سعادتمند خواهد بود.

آسمان در برابرِ تدبیر و عقلِ تو، گویی به بازیِ تخته‌نرد مشغول است؛ ستارگان را همچون مهره‌های سیمین می‌چیند و با مهارتِ تمام، تدبیرِ تو را به اجرا درمی‌آورد.

ای صاحبِ من، من حقِ سخنوری و استادی را در این روزگار به‌جا آوردم و شعرِ نغز گفتم؛ پس شایسته نیست که آسمان (روزگار) در حقِ من بی‌عدالتی روا دارد.

تو برای زندگیِ من بنیادی نیک و محکم نهادی، اما بیمِ آن دارم که چرخِ روزگارِ بی‌وفا، این پایه‌ی استوار را سست کند.

اگر تو این بنده‌ی اسیر را از بندِ دین (بدهی) آزاد کنی، تا زنده هستم، از روی میل و ارادت، نه از سرِ اجبار، غلامِ تو خواهم بود.

تا ابد پاینده و جاوید باشی که به برکتِ دولت و شکوهِ تو، این دنیای ویران و غم‌زده به بهشتی آباد تبدیل شود.