دیوان اشعار - قطعات

ای پادشاهی که از اقبالی جوان و نیکو برخوردار هستی، همت بلند و شخصیت والای تو به چنان مقام و قربی از درگاه الهی دست یافته که گویی به مقامِ «قابَ قَوسَینِ اَو اَدنی» (نزدیک‌ترین فاصله به حق) رسیده است.

هنگامی که آسمان و افلاک، عزم و همت تو را چون مرکبی تندرو دیدند که به معراج صعود می‌کند، از حیرت و ستایش، زبان به ذکرِ «سُبحانَ الَّذی اَسری» (منزه است خدایی که بنده اش را شبانه سیر داد) گشودند.

حتی قدرتِ وهم و خیال نیز نمی‌تواند به عمق و جایگاه قدرت تو پی ببرد، اگرچه وهم بخواهد صدها مرحله فراتر از بالاترین طبقه آسمان پرواز کند.

امروز دست تو قلم را (که همچون اسبی راهوار است) به حرکت درآورده و آن را بدون هیچ درنگی تا قلمرو عالم بالا و عرش به پرواز درمی‌آورد.

در سایه عدالت و حمایت تو، امنیت چنان برقرار است که بره، بدون هراس، در کنار گرگ‌های کهن و درنده زندگی می‌کند و کسی به او آسیبی نمی‌رساند.

خداوند، آسمانِ بلندپایه را وادار به دعاگویی برای تو کرده است و من نیز برای رسیدن به مقصودم، عمداً شعر خود را به نام تو مزین می‌کنم.

زمانی که از زبان شخصی راست‌گو شنیدم که شاه دستور داده است مبلغی (سی عقد) به عنوان هدیه به نام ما بپردازند، بسیار خوشحال شدم.

با خود گفتم اگرچه پیش از این طمع بیشتری داشتم، اما همین مقدار هدیه از دولتِ شاه، برای من کافی است و دیگر چه می‌توان کرد؟

بنده از آن جهت که سلطان نام مرا بر زبان آورده است، چنان شادمانم که این خبر را با افتخار برای هر کسی در هر جایی بازگو می‌کنم.

بلکه فراتر از این، من این خبر را تا آسمان‌ها رسانده‌ام و چنان به این مبلغِ اهدایی افتخار می‌کنم که گویی آن را در بالاترین جایگاه آسمان ثبت کرده‌ام.

اما دیشب یکی از نایبان و کارگزاران دربار به من گفت که بخشی از آن مبلغ را کم کرده و تنها قسمتی از آن را برای تو در نظر گرفته‌اند.

گفتم مگر چنین چیزی رواست؟ پادشاهی که سخاوتش مانند ابر باعث باران و رزق است و فرمانش دریاها را به جریان می‌اندازد، چگونه ممکن است هدیه‌اش کم شود؟

زر و سکه‌های تو، همچون لشکریانِ قلبیِ دشمن نیست که فرمانده بخواهد بعضی را بکشد و بعضی را براند؛ یعنی این بخشش نباید با سیاستِ نظامی و تنگ‌نظری همراه باشد.

امیدوارم سایه تو همیشه بر سر من مستدام باشد، چرا که هر کس از سایه حمایتِ تو برخوردار باشد، به دولت و سعادت کامل دست می‌یابد.