دیوان اشعار - قطعات

ای کسی که خیمه و بارگاه قدرت تو، آسمان را نیز تحت تأثیر قرار داده است؛ باشد که خیمه و جایگاه دشمنان تو، همچون بساطی که برچیده می‌شود، به کلی واژگون و نابود گردد.

تنها حقِ وجود در باغ پادشاهی، از آنِ دوستان است و چشم‌های حسودان باید از این ساحت دور بماند؛ باشد که چشمان بدخواهانِ قد و بالای رعنای تو، از حدقه بیرون کشیده شود و به نابودی گراید.

اگر گل‌های «مرزنگوش» و «نرگس» بخواهند در نبود تو باز هم چشم و گوش خود (غنچه‌ها و گلبرگ‌ها) را به روی جهان بگشایند، باشد که چشمانشان کور و گوش‌هایشان کر شود و در این بوستان نابود شوند.

پس از تو، اگر فرد سنگدل و بی‌رحمی بخواهد بر جایگاه و تخت پادشاهی تکیه زند، خانه و کاشانه و ثروتش (که به طلا و جواهر تشبیه شده) همچون ریشه‌ای که از خاک بیرون کشیده می‌شود، به کلی نابود و پراکنده گردد.

اگر پس از تو، چشمه‌های آب در صحرا و کوه بخواهند جاری شوند و چشم بگشایند، باشد که چشمه‌های زلال و آب‌های روان خشکیده شوند و گویی چشم‌هایشان برکنده شود.