دیوان اشعار - غزلیات

هزاران چشم را می‌بینم که در هر سو می‌نگرند، اما برای من جای دریغ و افسوس است که هر چشمی بخواهد به چنین چهره‌ای که تو داری نگاه کند؛ چرا که هیچ چشمی شایستگیِ دیدارِ رویِ تو را ندارد.

وقتی کارِ من به دستِ بختِ بد افتاد، تو روی و موی خود را از من پنهان کردی، اما همین بختِ بد، ذره‌ای از شرم و حیا را برای من باقی نگذاشت تا بتوانم با آسودگی زندگی کنم.

خونِ من ارزشِ آن را ندارد که بخواهی برای کشتنِ من، دست و ساعدِ خود را به زحمت بیندازی؛ تو همان‌جا بنشین و تنها با اشاره‌ی چشم یا ابرویی، کارِ مرا بساز.

اینکه من عنانِ اختیار و عشق را از دستِ تو رها کنم و از تو روی برگردانم؟ هرگز چنین نیست! حتی اگر تمامِ مردمِ دنیا در یک سو باشند و منِ تنها در سویی دیگر، باز هم از تو دست برنمی‌دارم.

من نسبت دادنِ چشمِ تو به چشمِ آهو را خطایی بزرگ و عیب می‌دانم، زیرا چشمِ تو که شیر را شکار می‌کند، شباهتی به چشمِ ترسانِ آهو ندارد.

رقیبان و بدخواهانِ من که همچون سگانِ کویِ تو هستند، همواره در جستجویِ ریختنِ خونِ من‌اند و در هر کوی و برزنی، خاکِ پایِ مرا برای یافتنِ ردِ پایم می‌بویند.

شراب در جام می‌خندد چون اصالت و پاکی دارد؛ گل هم اگر به ظاهر بی‌وفا است (زود پرپر می‌شود)، به این دلیل است که از بوی خوشِ تو بهره‌ای برده و مستِ آن شده است.

می‌خواهم سرِ خود را مانند گوی برای تو بتراشم و فدایت کنم، اما چوگانِ تو که وسیله‌یِ بازیِ عشق است، سرِ هر کسی را به عنوانِ گویِ بازی نمی‌پذیرد (من لایقِ فدا شدن برای تو نیستم).

دعاگویانِ تو بسیارند و من (سلمان) از همه آن‌ها کمتر و حقیرترم، اما مطمئن هستم که در میانِ همه‌ی آن‌ها، هیچ‌کس به اندازه این دعاگویِ کوچک، مخلص و عاشق نیست.