دیوان اشعار - غزلیات

ای کسی که چهره‌ات همچون گل زیباست، از جا برخیز و آن قامتِ چون سروِ خود را در کنار جوی آب به نمایش بگذار؛ چهره‌ات را آشکار کن تا گل از شدت شرم و حسادت، از غصه پرپر شود و رنگِ سرخِ خود را مدیونِ خونِ دلی بداند که از دیدنِ جمالِ تو خورده است.

به سایه بگو که در حضور چهره‌ی درخشان من، پشت سر من حرکت نکند؛ و به درخت سرو بگو که وقتی قامتِ موزون و رعنای من در کنار جوی آب حضور دارد، دیگر تو ادعای زیبایی نکن و در آنجا راه مرو.

اگر بلبل به خاطر اشتیاقِ رسیدن به گل، بی‌قراری می‌کند، او را سرزنش مکن؛ چرا که رسیدن به چنین جمال و زیباییِ بی‌همتایی، بدونِ گفت‌وگو و ناله و زاری، ممکن نیست.

با ناز و خرامش و دامن‌افشانی از جا برخیز و لحظه‌ای در میان چمن گام بزن تا بهار از دیدن خرامیدنِ تو، دامن خود را از عطر و رنگ گل‌ها و شکوفه‌ها سرشار کند.

گویی غبغبِ سپید و درخشان تو به شکلِ گویی از نقره درآمده است؛ اما من آن آینه‌ای نیستم که تسلیمِ محضِ چهره‌ی تو باشد و بی‌اختیار به پرستشِ زیبایی‌ات بپردازد.