دیوان اشعار - غزلیات

گفتم به خیال دیدار و وصال تو دل بسته‌ام؛ پاسخ داد که این آرزو را تنها در خواب خواهی دید. گفتم حداقل تصویر و اندام زیبایت را نشانم بده؛ گفت که آن را نیز مانند انعکاس در آب، ناپایدار و دست‌نیافتنی خواهی یافت.

پرسیدم که اگر بخواهم زلف‌های تو را در خواب ببینم چه حالی خواهم داشت؟ گفت که در آن صورت خودت را در پیچ و خم‌های سردرگم و حیرت‌زده خواهی دید.

به او گفتم که می‌خواهم چهره‌ات را ببینم؛ با طعنه گفت که چه خیال محالی داری! پرسیدم پس در خواب چطور؟ گفت بله، تنها در خواب امکان آن هست.

از او خواستم که چهره زیبایش را نشانم دهد تا سیراب شوم؛ پاسخ داد که آیا ممکن است در دل تاریک شب، خورشید را ببینی؟ (یعنی دیدن روی من همان‌قدر محال است).

گفتم که از نگاه مست و فریبنده تو، کار و بارم به تباهی کشیده است؛ پاسخ داد که چون خودت مست و شیدایی، هرچه را که بنگری، مست و خراب به نظر می‌رسد.

گفتم که دیدار لب‌های تو به اندازه صد جان ارزش دارد؛ گفت تو که اهل بصیرت و شناختی، آن لب‌ها را همچون لعل درخشان و ناب خواهی دید.

به او گفتم که روزگار من از سیاهی گیسوی تو، به شب تاریک بدل شده است؛ گفت که به چهره‌ام نگاه کن تا خورشید را ببینی و راه را بازیابی.