دیوان اشعار - غزلیات

تو که در کمال آسایش و خوش‌گذرانی هستی، چگونه می‌توانی از احوالِ دردمندان و بیمارانی که در رنج هستند، آگاه باشی؟ تو که غرق در راحتی هستی، چه می‌دانی پرستاری و تیمارِ یک بیمار به چه معناست؟

کارِ تو چیزی جز دل‌شکستن، ناز فروختن و دلبری کردن نیست؛ تو که خودت مسببِ رنجِ دیگرانی، چه از غم‌خواری، همدردی و دلداری می‌دانی؟

تو که هرگز به خاطرِ آرزویِ دیدارِ زلفِ پریشانِ معشوق، شب را تا صبح به بیداری و رنج سپری نکرده‌ای، چگونه می‌توانی عمقِ درازایِ شب‌های سیاه و اندوهگینِ عاشقانه را درک کنی؟

ای زاهد، چرا از ناز و شیوه‌هایِ دلفریبِ چشمانِ معشوق دوری می‌کنی و دیگران را منع می‌کنی؟ برو این حال و هوا را از عاشقانِ مست و شیدا بپرس، چرا که تو که با خرد و هشیاریِ خشکِ خود زندگی می‌کنی، از این احوال چیزی نمی‌دانی.

خطاب به دلم گفتم: دیگر کار از کار گذشته است و امیدی نیست، پس به فکرِ خودت باش و غمِ خودت را بخور. اما دلم پاسخ داد که تو خودت درگیرِ اندوهی، چگونه از غم‌خواری و تسلی دادن به دیگران سخن می‌گویی؟