دیوان اشعار - غزلیات

ای محبوب بازگرد، زیرا که بدون حضور تو زندگی برای من خوشایند نیست؛ من روزگارم را در دوری از تو، آن‌گونه که خودت به خوبی از آن آگاهی، سپری می‌کنم.

تو خود می‌دانی که من توانایی و اختیارِ آمدن به سوی تو را ندارم، اما اگر تو به دیدنم بیایی، می‌دانم که این کار برای تو ممکن است.

لذت و حلاوتِ عمر را تنها زمانی حس کردم که در کنار تو بودم؛ زندگی بدون حضورِ یار، هیچ‌گونه بهره و لذتی ندارد.

به خاطر دوری تو، قلب من همچون ظرفی که در آن آتش می‌سوزانند (مجمر)، پر از آتشِ سوزان است و دودِ ناشی از این آتشِ پنهانی، از سرم برآمده است (اشاره به آه و ناله و تب و تاب).

یک لحظه هم مرا از دردِ عشقِ خود بی‌نصیب مگذار؛ چرا که برای عاشقان، همین درد کشیدن، وسیله و اسبابِ اصلیِ زندگانی و بقای روح است.

دوران جوانی من در اندوهِ دوری از تو سپری شد؛ دوباره بازگرد تا با بوی خوشِ تو، جوانی من نیز بازگردد (یا به واسطه آمدنِ تو، جانی تازه یابم).

در مجلسِ عشقِ او، باید که جان را با خوش‌رویی و رضایت فدا کرد و اگر کسی نتوانست جان بدهد، حتی مرگِ دشوار و ناخوشایند هم در راه عشق، پسندیده است.

اگرچه محبوب از من دلگیر و ملول است، ای صبا (باد صبا) چنان کن که این نامه را به دست او برسانی؛ هر چه می‌خواهد بشود و هر اتفاقی می‌خواهد بیفتد (دیگر برایم اهمیتی ندارد).

می‌توان گفت که این نامه نیز مانند حالِ خودِ سلمان، به خاطر دوری و فراق در پیچ و تاب است؛ اصلاً اگر این نامه را بخوانی، چه حالی به تو دست می‌دهد؟