دیوان اشعار - غزلیات

ای ساقی! ما را از شرابِ مستیِ الهی چنان سرمست کن که بتوانیم از محدوده‌ی «من» و خودپرستی‌مان فراتر برویم و گامی به سویِ حقیقت برداریم.

عجب است که در عالمِ «نیستی» و فنا، بقای ابدی نهفته است؛ و با وجود این همه دردِ عشق، چرا هیچ دارویی برای این دردِ جانکاه یافت نمی‌شود؟

ما جز نیم‌جانی چیزی در بساط نداریم و آن را هم به طبقِ اخلاص گذاشته‌ایم؛ پس ای ساقی، این نیم‌جان را از ما بگیر و در عوض، نیم‌جامی از آن میِ ناب به ما ارزانی دار.

برای عاشقان در مسیرِ عشق، مقامی بلند و رفیع وجود دارد؛ پس ای نوازنده! با نواختنِ آهنگی که مخالفِ سازِ بدخواهان است، جایگاهِ والای ما را به آنان نشان ده.

آرزو دارم که جز گردشِ جامِ شراب، چیزی پیرامون ما نگردد و جز شرابِ خالص و بی‌غش، چیزی به سرِ ما نزند (ذهن ما درگیرِ مسائل دنیوی نشود).

تنها زمانی که معشوقانِ حقیقی (شاهدان) رویِ وفاداری نشان دهند، برای عاشق ممکن است که نظمی در زندگی و احوالِ پریشانش پدید آید.

ای زاهد! این آشفتگی و شوریدگیِ ما را خرده مگیر و انکار مکن؛ چرا که مهارِ اختیارِ ما دیگر در دستِ خودمان نیست و این عشق است که ما را به هر سو می‌کشد.

اگر شراب بویِ معطرِ لبِ دوست را نمی‌داد و ریشه در عشق نداشت، چرا باید در این جهان، تا این حد موردِ حرمت و در عین حال، موردِ توجه و «حرام» باشد؟

کسی به «سلمان» گفت که از روشِ رندان و بی‌قیدی دست بردار؛ اما او با نوشیدنِ شراب (که تلخ است) و پاسخی شیرین و کلامی نغز، پاسخِ او را داد.